Φθινόπωρο…
…η καινούρια μέρα μυρίζει βροχή…
εκείνη τη νεαρή βροχούλα που πέρασε χτες από δω
κι άφησε πίσω της το άρωμά της…
να μην ξεχνιόμαστε…λες και πως κάποια πράγματα
μπορούν άραγε να ξεχαστούν ποτέ…
φθινόπωρο!
αγαπημένη εποχή…με μια γλυκιά θλίψη
που μελώνει τα λαμπερά χαμόγελα του Αυγούστου
που γειώνει τις καλοκαιρινές ονειροπολήσεις
που συνάζει τα σταφύλια των εμπειριών μας
για να φτιάξει το πιο αρωματικό κρασί…
φθινόπωρο!
μέρες καθαρές, θάλασσες σαγηνευτικές,
μυρωδιές από λουλούδια, έντονες σαν του βασιλικού,
από το βρεγμένο χώμα…
Και ήχοι… ήχοι όμορφοι. Αρμονικοί… σαν αυτούς που μόνο η φύση ξέρει να συνθέτει.
Μαγεία… το φθινόπωρο είναι πιο γοητευτικό.
Έχει χρώματα κι αυτό πολλά, αλλά διαφορετικά από τα μπλε και άσπρα του καλοκαιριού.
Χρώματα γήινα. Ζεστά.
Φθινόπωρο…
Ζεστασιά… χουχουλιάσματα… αγκαλίτσες…
Καλό Φθινόπωρο!!!
Φωτογραφίες από τις φθινοπωρινές μας αποδράσεις, μπορείτε να δείτε στο “Our Photos“.
September Song…
Oh its a long, long while, from May to December
But the days grow short, when you reach September.
When the autum weather, turns the leaves to flame,
One hasn’t got time, for the waiting game.
Oh, the days, dwindle down, to a precious few.
September. November.
And these few precious days, I’ll spend with you.
These precious days, I’ll spend with you.
Oh, the days dwindle down, to a precious few.
September. November.
And these few precious days, I’ll spend with you.
These precious days, I’ll spend with you.
Wish you ALL a nice Autumn!!!
Οκτώβριος 09…
Είναι ξημερώματα και ξύπνησες για το καθιερώμενο σου πλέον διάλλειμα-αγκαλίτσα-γαλατάκι-παρείτσα!! Δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ…αφουγκράζομαι και απολαμβάνω τη βροχή – σε λίγο πρέπει να φύγω για τη δουλειά, και σκέφτομαι!!
Εχθές έτσι ξαφνικά ο ουρανός γέμισε σύννεφα…
Το καταλαβαίνεις ότι έρχεται βροχή. Ο αέρας γίνεται πιο δυνατός.Οι ανεμοδείχτες στη βεράντα γυρίζουν σαν δαιμονισμένοι. Μια μυρωδιά πλανιέται στον αέρα. Από το χώμα που ετοιμάζεται να δεχτεί τη βροχή. Τη νιώθεις . Μυρωδιές ανυπομονησίας…
Αστραπές, βροντές, ο αέρας έχει στήσει τρελό χορό και αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες. Στην αρχή σιγά σιγά. Μα όσο περνά η ώρα δυναμώνουν και στήνουν κι αυτές τρελό χορό μαζί με τον αέρα. Η πλάση διασκέδαζει… χορεύει…
Μου αρέσει αυτός ο δυνατός ήχος της βροχής.
Σκέψεις διάφορες χορεύουν στο μυαλό μου… θυμάμαι πέρσι τέτοια εποχή που ήσουν στην κοιλίτσα μου ακόμα και ανυπομονούσαμε με τον μπαμπά να σε δούμε!!!
Καθέ πρωί που ξυπνούσαμε χάιδευε την κοιλίτσα μου, δηλαδή εσένα και έλεγε… «Ξύπνα είναι μια υπέροχη μέρα για σένα σήμερα!» Εγώ χαμογελούσα…
Όλες οι εποχές μου αρέσουν. Απλά θεωρώ ότι το φθινόπωρο είναι πιο γοητευτικό.
Αυτή τη στιγμή η βροχή έχει σταματήσει. Έξω ο αγέρας θροίζει και ακούω τα φύλλα που κυματίζουν.
Σκέφτομαι ότι πρέπει να αρχίσω τις φθινοπωρινές ετοιμασίες. Να μαζέψω τα καλοκαιρινά και να βγάλω πιο ζεστά ρούχα. Και φέτος μαζί με τα δικά μας και τα δικά σου…Τα καινούρια ρουχαλάκια που σου αγόρασα, τις πιο χοντρές και ζεστές κουβερτούλες για τον ύπνο σου… χαμογελώ και πάλι με τις σκέψεις μου. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που σε έχω, εσένα και το μπαμπά σου!Ναι είμαι!
Αγναντεύω από το παραθύρο. Περάσαμε ωραία στο Καρπενήσι οι τρείς μας!!! Ανυπομονώ και για άλλες εκδρομούλες φθινοπωρινές!!
Ανυπομονώ για αναμμένο Τζάκι…Ζεστασιά… χουχουλιάσματα… αγκαλίτσες…
Τώρα τις βροχές, αργοτέρα το χιόνι που θα έρθει. Πρέπει να σηκωθώ να αρχίσω τις ετοιμασίες…
… ετοιμασίες για την νέα εποχή… καλό φθινόπωρο!
Σε αγαπάω μικρή μου φθινοπωρινή πεταλούδα…
Η μαμά
…πολύ ωραίο το comment σου για το φθινόπωρο, Αννούλα μου, μας έδωσες υπέροχες εικόνες, με μια λυρική χροιά. Γι’ αυτό και εγώ μπαίνω στον πειρασμό, μετά από μια μεγάλη μου απουσία, να γράψω…για το μικρό πλασματάκι μας…και τη γνωριμία του με τις πρώτες στάλες της βροχής…τόσο καιρό που δεν έγραφα, ήταν γιατί τη μικρή μας πεταλουδίτσα έχω τη πολύ-πολύ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ να την έχω κοντά μου από το πρωί μέχρι το μεσημέρι ή πολλές φορές και περισσότερο, κάθε μέρα και… ότι είναι να της πώ, της τα λέω προφορικά…από κοντά… εκτός Παρασκευοσαββατοκύριακου…αλλά και εκείνες τις τρεις μέρες, πάλι μου λείπει…
…χθες και ενώ ψιχάλιζε, ήθελε οπωσδήποτε να βγει στη βεράντα…να κάνει την καθιερωμένη της κούνια, να κόψει γιασεμί να μου το δώσει να μυρίσω και εάν είναι δυνατόν αυτή να το φάει…να χαϊδέψει το πορτοκαλάκι της και να παίξει με τα μανταλάκια τη γιαγιάς…Όταν όμως είδε τη βροχή…γούρλωσε τα μάτια, και άπλωνε τα χεράκια της να την πιάσει…την κρατούσα αγκαλιά και όπως είχε απλωμένα τα χεράκια της, την έβγαλα στη βροχή…οι πρώτες σταγόνες έπεσαν στο κεφαλάκι της…της είπα να κοιτάξει ψηλά…τα σύννεφα…χαμογελούσε απορημένη καθώς το προσωπάκι της το ράντιζαν τα δάκρυα της βροχής… να υγραίνονται το μέτωπό της, τα μάτια της, τα χειλάκια της…μιαμ, μιαμ έκανε καθώς γευόταν τις στάλες της βροχής…και έγλυφε τα δάκτυλά της…και αισθανόμουν τη βροχή να τρέχει μέσα στην ψυχή της και να ποτίζει την καρδούλα της…και σαν μικρό σπουργιτάκι κούρνιασε πάνω μου σκουπίζοντας το πρόσωπό της στη μπλούζα μου…
αυτό που αισθάνομαι γι’αυτό το πλασματάκι είναι κάτι το πρωτόγνωρο, το μεγαλειώδες, είναι μία μεγάλη πολύ μεγάλη αγάπη…είμαι πολύ ευτυχισμένος.
ΠΑΠΠΟΥΣ ΓΙΑΝΝΗΣ